خوابی دیده بودم، در امتداد شبها
فردی سوار اسبی، اسبی سوار کوهها
لم داده است سیاهی بر سینه ی بهاران
در آسمان بی سقف، جایی میان قلبها
در بقچه ی قدیمی، داشتم کمی محبت
در دره تنهایی، رودی میان سنگها
مهربانتر از همیشه نوازش باران بود
شب پره ها زیباتر، رقاص میان گلها
در گله ای هراسان، از بیم دست دزدان
بع بع کنان فراری، از چنگال گرگها
از طعم سیب کالی، از جیک جیک جوجه
میشد باز بفهمی، از این صدای تنها
پ.ن: یه زمانی شعر های غمناک می گفتم
سیاهی چشام یه لحظه سر خورد
یه دفعه مثل مرده ها خوابم برد
تو خواب دیدم محشر کبرا شده
محکمه ی الهی بر پا شده
خدا نشسته مردم از مرد و زن
ردیف ردیف مقابلش واستادن
چرتکه گذاشته و حساب میکنه
به بنده هاش عتاب خطاب میکنه
....
....
بشنوید - لینک دانلود حجم: ۲.۳۹ مگابایت
پ.ن۱: حتما دانلودش کنید و گوش کنید چون شنیدنیه!
پ.ن۲: شاید تا چند روز دیگه متن کاملش رو هم گذاشتم.
همه تنها هستند
هر كسي را باغيست
كه در ان سبزه و گل مي كارد
و مرا نيز
ولي
چه ملال انگيز است!
قصه فرسودن
قصه کهنه شدن
پژمردن
همه تنها هستند
بین ما دیواریست
که مرا از تو جدا می کند
ابدیت دور است!
نردبانی که مرا تا لب بام تو کشاند
پای دیوار افتاد
نه مرا بالی هست
و نه یارای جهش
من از این باغ بلند
شاهد زردی سبز چمنم
شاهد پیری گلها هستم
همه تنها هستند
- همه -
حتی من و تو
که به بیراهه زدیم
شاعر: محمد ابراهیم محمائی - لاهیجان. زمستان ۱۳۴۵
غنچه با دل گرفته گفت:
زندگی
لب زخنده بستن است
گوشه ای درون خود نشستن است
گل به خنده گفت
زندگی شکفتن است
با زبان سبز راز گفتن است
گفتگوی غنچه وگل از درون با غچه باز هم به گوش می رسد
تو چه فکر میکنی
کدام یک درست گفته اند
من فکر می کنم گل به راز زندگی اشاره کرده است
هر چه باشد اوگل است
گل یکی دو پیرهن بیشتر ز غنچه پاره کرده است!
پ.ن: کمی در مورد او...
از چند سال پيش، مردی قلم به دست
خسته و ملول
متروک و بی نفس
تکيه زده به باد، در کنج اين اتاق
می نويسد از خزان
می نويسد از ستاره ی مرده خود در لابلای آسمان
ياد آورد ز دور
در جمع پله ها
در گوش آن شيار
هی گفته از زمان
هی گفته از جهان
حتی برای در از قيژ قيژ روزگار
حالا فسرده در، فرسوده پله ها
پاشيده از درون، پاشيده خشت و خاک
آروز کند که زود، باد آورد خزان
از جان کند به زور اين بی جان بی جهان!
۱۱. اردیبهشت . ۱۳۸۵
من همان پيچک پژمرده، خشکيده، ناسبز زمستان بودم
و صدای تو مرا سبزم کرد
و نگاه تو مرا روياند نو
از صدايت باران، از نگاهت خورشيد
و به دستان تو پيچيدم زود
به صدايت سوگند، به نگاهت سوگند
تا سحرگاه بهار پشت اين پنجره ها خواهم ماند.
مشهد / 18. فروردين . 1386
* * *
چاه، سياهی، غم
سقوط . . .
کاش هيچ وقت با طنابت پايين نمی رفتم
حالا نور نمی خواهم
دستم را بگير
قائمشهر /24 . تیر . 84
من تنها، تو تنها، تنهای تنها
چند روز دور،
هرگز، تنها هميشه
چند روز دير،
هرگز هميشه
انسان يکی، تنها يکی، تو يکی
من تکه ای از يکی، تو تکه ای از يکی، تکه از يکی
هنوز هم نفهميدم
حالا هميشه،
من تنها، تو تنها، تنهای تنها
مشهد / ۲۵.مهر. ۸۵
تنهايي براي من بهتر است
ميخواهم در خاموشي خانه ام
در اين خمودگي بي پايان
با خيالت خوش باشم
تو هم به کوچه،
آن کتاب و مهدي مينديش
پشت آن پنجره تنگ و منجمد خبري نيست...
مشهد/۱۳۸۵.۹.۷
آخرين ستاره هم ديشب رفت
من مانده ام با سکوت و تنهايي
و فراغ اولين يار
تصويري از آخرين نگاه
بيست شمع خاموش...
و يک دل سوخته...............
باز جاده و اضطراب
باز انتظار و شوق ديدار
و باز عطر گل مريم
زندگي را با بويش برايم آشنا کرده بود
باز سفر و گريان
باز پايان با پاي لرزان
و باز هم عطر گل مريم
زندگي را با يادش برايم مهربان کرده بود
کتاب باران. نوشته تکتم افشنگ کارشناسي فيزيک
پ.ن: خودمم نمیدونم این چیزی که نوشتم شعر یا متن ادبی یا شاید هیچ کدوم
